Dwie azalie.

 Te dwie azalie, splecione ze sobą w jednej donicy dostałam w prezencie dokładnie dwadzieścia siedem lat temu. To była pierwsza wiosna po przeprowadzce do nowego domu, pierwszy raz miałam własny ogród i właśnie urodziła się nasza trzecia córka. Azalia trzyma się dzielnie, mimo coraz gorszych warunków bytowych, bo rosnący tuż obok świerk serbski bezwzględnie zagarnia terytorium nad i pod ziemią.

Cień.

 

Maki syberyjskie.

 

Kapsułki z bzem.

 

Dużo czasu spędziłam dziubdziając te wszystkie kwiatki i mam poczucie, że nareszcie urodzie bzu oddałam sprawiedliwość.

Zakwitła azalia.

 

Raz jeszcze bez.

 

Ciemny bez.

 

Bez.

 Z malowaniem bzu zawsze mam kłopoty. Czy wybrać koncepcję dosłowną i odtwarzać każdy kwiatek, czy też koncepcję luźną i posłużyć się solą (wersja po prawej)?

Tulipanowy dzień.

 

Tulipany już przekwitły, za oknem ulewa (nareszcie! bo ogród spragniony deszczu), a ja właśnie ukończyłam akwarelę będącą wspomnieniem słonecznego kwietniowego dnia. 

Konwalia.

 

Las.

 

Listki brzozy i pień sosny.

 

Sosnowe notatki.

 Majówkę spędziliśmy w Borach Tucholskich. Wokół domu rosły sosny... A sosny to wakacje u babci, dawno temu, to zapach od którego robi się błogo na sercu, to elegancja japońskich drzeworytów. Siedziałam sobie w fotelu, grzałam się w słońcu i co jakiś czas podejmowałam próbę przeniesienia sosnowych detali na kartki szkicownika.

To nie są piwonie.

 To nie są piwonie, tylko tulipany peoniowe. Kwitną jeszcze. A moja jedyna piwonia zmarzła. Chyba za płytko ją posadziłam.